Waarom bewaren luchtvaartmaatschappijen de zwarte doos alsnog aan boord van het vliegtuig?

[PICTURE|sitecpic|lowres]Wanneer een vliegtuig neerstort, gebruiken onderzoekers de data- en geluidsrecorders om er achter te komen wat er gebeurd is. Deze informatie ligt opgeslagen in het vliegtuig zelf, in de zogenaamde ‘zwarte doos’. Naar aanleiding van de mysterieuze verdwijning van Malaysia Airlines Vlucht MH370 vragen velen zich af waarom men die belangrijke data net daar opslaat en niet ergens anders.


Ergens in de brokstukken van een neergestort vliegtuig lijkt een absurde plek om de belangrijkste aanwijzingen te bewaren voor de oorzaak van een vliegtuigcrash. Vlucht MH370 illustreert de problematiek: ondanks de internationale zoekacties is er nog steeds geen enkel spoor van het verdwenen vliegtuig en heeft nog niemand enige kennis van wat er nu eigenlijk is gebeurd.


De informatie die door de zwarte doos werd geregistreerd is verder de enige mogelijkheid om de waarheid omtrent een vliegtuigcrash te achterhalen. Dus waarom deze data niet rechtstreeks via satellietsignalen streamen in plaats van te vertrouwen op een fysieke doos die men eerst moet terugvinden?


Het antwoord op die vraag is eenvoudig: het kost gewoon te veel.


Hoewel de vliegtuigcrew beschikt over live signalen over allerlei geografische, veiligheids-, weer- en andere informatie en passagiers tegenwoordig zelfs tv- en Wi-Fi-signalen ontvangen tijdens hun vlucht, is de idee van real-time data van een heel andere orde.


Onderzoekers van L-3 Aviation Recorders berekenden in 2002 dat het een Amerikaanse luchtvaartmaatschappij met een globaal netwerk ongeveer 300 miljoen dollar per jaar zou kosten om alle data in een zwarte doos rechtstreeks tijdens de vlucht te versturen. Aangezien vliegtuigcrashes uiterst zeldzaam zijn, zijn er dan ook bijna geen redenen om zwaar te investeren in real-time data.


Zolang real-time data kosteninefficiënt blijft, zal men dus bij crashes naar de zwarte doos (eigenlijk vaak oranje om de zichtbaarheid te bevorderen) moeten blijven zoeken. In het geval van de in juli 2009 neergestorte Air France Vlucht A330 duurde dat bijna twee jaar. (via Bloomberg Businessweek)