Cover image

© Getty Images

Politiek

De Syrische slangenkuil: op naar een derde wereldoorlog op basis van valse informatie?

Een week na de gifgasaanval op de Syrische stad Douma lijkt de overeenstemming over een westerse vergeldingsactie verder af dan ooit. Men wil zich niet beperken tot het bombarderen van een aantal lege opslagplaatsen zoals de VS in april vorig jaar deden, maar men wil evenmin een derde wereldoorlog ontketenen. 

Ook Poetin rolt de spierballen: indien Russische troepen worden getroffen zal Rusland onmiddellijk reageren, maar die Russische troepen mengen zich steeds vaker onder de Syrische regimestrijders. Wat het risico op Russische slachtoffers dus vergroot.

De favoriete optie lijkt voorlopig een aanval op de voorraad chemische wapens die het regime van Bachar Al-Assad verborgen houdt, ware het niet dat een groot deel van die voorraad door het regime in Damascus ondertussen al is getransporteerd naar een Russische basis in Hmeimim.

Grootste Amerikaanse machtsontplooiing sinds de invasie van Irak in 2003

Net als in 2003 lijkt 'een coalitie van welwillenden' zich dus op te maken voor een aanval op de ‘As van het Kwade’- wiens leider 'een Met Gas Moordend Dier is', die zijn volk uitmoordt en er van geniet,' zoals de Amerikaanse president deze week in een tweet wist te melden.

Bachar Al-Assad moet dus zo snel mogelijk worden geëlimineerd. Tien Amerikaanse oorlogsschepen en 2 onderzeeërs zijn ondertussen op weg richting Syrië. Het gaat om de grootste Amerikaanse machtsontplooiing sinds de invasie van Irak in 2003.

Vraag is waarom het Westen zo graag het regime in Syrië wil omverwerpen? De lessen van Irak en Libië indachtig - waar de uitschakeling van twee dictators de basis legde voor de Islamitische Staat, die en passant Irak, Syrië en Libië terug naar het Stenen Tijdperk katapulteerde - zouden de westerse leiders tot enig voorbehoud moeten aanzetten, maar dat lijkt dus geenszins het geval.

© EPA

Never waste a good international crisis

Dat Donald Trump, Theresa May en Emmanuel Macron in de strijd tegen Al-Assad het voortouw nemen moet nochtans niet verwonderen. Over de binnenlandse problemen van Trump zijn al boeken vol geschreven, terwijl ook Theresa May (Brexit, de zaak ‘Skripal) en Emmanuel Macron (in Frankrijk rijdt geen trein meerworden universiteitscampussen geblokkeerd en wordt elke hervorming afgeblokt) best wat buitenlandse afleiding kunnen gebruiken om de aandacht af te leiden van de binnenlandse chaos.

Opmerkelijk daarbij is dat deze staatshoofden er maar niet in slagen in eigen land orde op zaken te stellen, maar wel onmiddellijk geloofwaardig worden gevonden wanneer het over internationale zaken gaat. Dat hun beslissingen zo maar tot een globaal conflict kunnen leiden of op zijn minst het Midden Oosten - of wat daar nog van overblijft - opnieuw in brand kunnen steken, neemt men er blijkbaar graag bij.

Wie weet wat er in Syrië echt aan de gang is?

Tel daarbij dat niemand echt weet wat in Syrië aan de gang is. Een bericht dat eerder dit jaar verloren ging in dagelijkse kakofonie van faits divers en geruchten waarin Washington DC nu al maandenlang verdrinkt, was de aankondiging van de Amerikaanse minister van Defensie James Mattis dat de VS ‘geen bewijs’ hadden dat de Syrische regering in april vorig jaar het gifgas Sarin had ingezet tegen de eigen bevolking. Lees die zin nog maar eens.

Ook de getuigenis van de Canadese journaliste Eva Bartlett voor een commissie van de Verenigde Naties eind 2016 sprak boekdelen over de manier waarop het conflict in westerse media wordt voorgesteld.

Lees meer