Cover image

De apps-economie: wie niet betaalt wordt zelf het product

[PICTURE|sitecpic|lowres]Apps, we hebben ze allemaal op onze smartphones. Hoe meer, hoe beter denken we dan. Telkens we zo’n app downloaden moeten we als tegenprestatie onze toestemming geven om (een deel van) onze privé-gegevens in bruikleen te geven.


De OESO heeft nu een nieuw rapport gepubliceerd waarin de apps-economie van naderbij wordt bekeken. De onderzoekers interesseerden zich ook voor de privacytoestemmingen die door de meest populaire Android-apps in de Google Play Store worden opgevraagd.


In totaal bestaan 134 toestemmingen en een app vraagt er daar gemiddeld slechts 12 van. Maar wanneer de betalende apps buiten de studie worden gelaten, komt plots een gans ander beeld tevoorschijn. Gratis apps vragen om veel meer toestemmingen in elke categorie (zie grafiek 24 voor betalende en grafiek 25 voor gratis apps).




 

Zowat de helft van de gratis apps eist toegang tot persoonlijke informatie, waaronder je browsergeschiedenis en je contactdata. Geen enkele van de betalende apps doet dat. De reden lijkt evident: het zakenmodel van betalende apps ligt in de app zelf en niet in de monetisering van de data die je vrijgeeft om in een tweede fase te worden gecommercialiseerd, concludeert het rapport.


De OESO maakt zich zorgen over deze ontwikkeling, die zich uiteindelijk tegen de apps-economie zelf dreigt te keren. Zo blijkt uit een recent Pew-onderzoek dat meer dan 1 op 2 Amerikanen op een bepaald moment afhaakten om een app te downloaden omdat ze niet akkoord gingen met de vereiste toestemmingen.


De conclusie laat aan duidelijkheid weinig te wensen over:


'Indien de platformuitbaters, ontwikkelaars en andere betrokkenen er niet in slagen bovenvermelde problemen op te lossen, zal de overheid moeten tussenkomen en reguleren, wat het innovatiepotentieel van de appsmarkt zal beperken.'