Cover image

'In de Kerk bestaat een informele regel: op seksueel vlak doet iedereen waar ie zin in heeft, zolang...'

‘Er is nood aan respect en eerbied voor mensen die homoseksueel zijn. De Kerk heeft haar redenen on een homohuwelijk geen huwelijk te noemen. Ze heeft een heel bepaalde definitie van het huwelijk. Ik aanvaard dat.’


Dat heeft Jozef De Kesel, de nieuwe aartsbisschop van het aartsbisdom Mechelen-Brussel, gezegd op de persconferentie, waarin hij werd voorgesteld door zijn voorganger André Léonard.


Hoewel ook paus Franciscus al een aantal keren opriep tot een minder extreme houding tegenover holebi’s, lijkt de Kerk zich minder verzoenend op te stellen dan ze laat uitschijnen.


Toen de Poolse priester Krzysztof Charamasa zich in de aanloop van de recente synode over de familie als homoseksueel outte, werd hij door het Vaticaan stante pede op straat gezet. De Pool was nochtans niet ‘zo maar een priester’, hij was lid van 2 prestigieuze Vaticaanse instellingen, waaronder de Commissie voor Internationale Theologie (CIT).


Had de Franse intellectueel Gaspard Koenig zich vorige maand nog verwonderd over het feit iets als ‘een synode over de familie überhaupt georganiseerd kan worden binnen een instuut dat contraceptie veroordeelt’, dan zegt Charamasa in een interview met het Franse tijdschrift L’Obs niet verwonderd te zijn over de slotconclusie ervan:


‘Die conclusie kende ik al vooraleer de synode begon: een sneer aan het adres van homo’s, hun families en hun kinderen en dat alles zogezegd in de naam van God. ‘Hoewel van een zekere souplesse mag worden gesproken, mag niet vergeten worden dat Bergoglio als aartsbisschop van Buenos Aires het homohuwelijk iets ‘duivels’ had genoemd. (...) En nu heeft hij de deur opnieuw gesloten.’ 


Charasma - die ondertussen in Barcelona woont met zijn Catalaanse vriend en nu gewoon werk zoekt - is niet mals voor Rome: 



‘In de Kerk bestaat een informele regel: je legt je geloofsgelofte af, maar op seksueel vlak doet iedereen waar ie zin in heeft, zolang het maar voor de buitenwereld verborgen blijft. Ik werd geschorst omdat ik mijn homoseksualiteit openbaar heb gemaakt, maar de Kerk eist en tolereert een dubbelleven van haar priesters. Vele bisschoppen sluiten de ogen. Misschien zijn ze bang om zonder priesters te komen te zitten. 


Sommigen zijn enkel op zoek naar seksuele voldoening omdat ze geen gezonde en stabiele liefdesrelatie kunnen onderhouden. Vele anderen onderhouden formidabele liefdesrelaties met mannen of vrouwen, maar verbergen zich. (...) Ik zeg niet dat er geen fantastische vrijgezellenpriesters zijn, maar het is niet iets dat je kan opleggen. 


(...) Volgens mij geeft Christus iedereen ruimte, ongeacht zijn of haar seksuele oriëntatie. Gods project is er geen van complementariteit tussen man en vrouw, maar een van de realisatie van liefde tussen personen.’