Cover image

Google en Microsoft, de lobbykoningen van Brussel

Alexandre Léchenet, een voormalig journalist van de Franse krant Le Monde, die specialiseert in de digitale economie en big data, heeft een infografiek gepubliceerd waarop de lobby-inspanningen bij de Europese Unie van ‘s werelds grootste technologiebedrijven werden gegroepeerd.


Wat blijkt? Google en Microsoft besteden jaarlijks respectievelijk 4,5 miljoen en 4,25 miljoen euro aan lobbyen, gevolgd door Facebook, met 1,8 miljoen euro en Amazon, met 900.000 euro.



Google rules


Inzake het aantal ontmoetingen met leden van de Europese Commissie spant Google de kroon. Met liefst 124 ontmoetingen in 24 maanden tijd (meer dan één per week), doet het bedrijf dubbel zo goed als Microsoft (62 ontmoetingen).


Léchenet laat opmerken dat - naast het absolute gebrek aan transparantie - het vooral opmerkelijk is dat deze bedrijven mensen aanwerven die zich vroeger aan de andere kant van het spectrum bevonden.


In Frankrijk werd vorige week bekend gemaakt dat de directeur-generaal van het Arcep (de Franse telecomwaakhond) nu bij Google aan de slag gaat als... lobbyist.


Google heeft sinds 2005 al ruim 65 Europese functionarissen aangeworven om zijn lobby-inspanningen uit te breiden. Sinds dan hebben ook 15 ex-werknemers van Google hoge functies toegewezen gekregen bij Europese overheden.


687474703a2f2f6465762e616c70686f656e69782e6e65742f65752e706e67



De 'bubbel van Brussel'


Eind 2015 publiceerde de ngo Corporate Europe Observatory  een rapport waaruit bleek dat een derde (9 op 27) van de Europese Commissarissen die in oktober 2014 hun mandaat beëindigd zagen vandaag voor privé-bedrijven werken waar ze samen… 98 mandaten onder zich verdelen. Dat zijn er niet minder dan 10,8 per persoon.


In juli raakte dan bekend dat voormalig EC-voorzitter Barosso als non-executive Chairman en adviseur van het Londense filiaal van de Amerikaanse bank zakenbank Goldman-Sachs aan de slag gaat.




“De ‘bubbel van Brussel’ leidt tot een ongezonde relatie tussen wetmakers en degenen die onderwerp van deze wetten zijn. De ‘draaideuren’ (revolving doors) die deze eurocommissarissen gebruiken zijn nog problematischer omdat ze de macht concentreren bij machthebbers die wetten maken en die het leven van 500 miljoen burgers beïnvloeden. Dat die banden niet eens verborgen moeten worden bewijst dat ze ‘de Brusselse normaliteit’ aangeven.”