Cover image

Olie: is het einde van de teerzanden in zicht?

Oliemaatschappij Royal Dutch Shell verkoopt bijna alle belangen die het heeft in Canadese teerzanden. In totaal gaat het over zo’n 7,25 miljard dollar aan transacties. De reden is niet ver te zoeken en werd in een persconferentie nog eens herhaald door CEO Ben van Beurden: "De winning van olie uit teerzand is een milieu-onvriendelijk en kostbaar procedé".


In Canada wordt 43,3% van de eindprijs van een vat olie geabsorbeerd door de productiekost. Ter vergelijking: in Indonesië en de VS (niet schalie-olie) is dat respectievelijk 34,9% en 24,5%.



Canada begon de productie van teerzanden na de oliecrisis van 1973 en ze kende haar hoogtepunt tussen 2005 en 2009, toen de olieprijs opschoot tot boven de 200 dollar per vat.


Screenshot 2017-03-09 12.31.31


De Canadese teerzanden vormen een van de grootste oliereserves ter wereld, met naar schatting 2.500 miljard vaten (een vat is 159 liter) op verschillende dieptes. Met de huidige technieken zijn ruim 300 miljard vaten te winnen; 175 miljard daarvan bevinden zich in bewezen reserves. Alleen Saoedi-Arabië beschikt, met ruim 250 miljard vaten, over grotere winbare reserves dan Canada. Maar het gaat om een van de moeilijkst winbare vormen van zware olie op aarde.



Teerzand is pas rendabel vanaf 100 dollar per vat


Verwacht wordt nu dat - vanwege de lage olieprijs - een groot deel van de teerzandreserve in Canada voor altijd in de grond zal blijven zitten. Teerzandprojecten die nog moeten worden aangevat blijken kwetsbaar, omdat die pas renderen bij olieprijzen die tegen de 100 dollar per vat of meer. Omdat de winning van teerzandolie een grote impact heeft op het milieu duurt het vaak 5 tot 7 jaar om de nodige vergunningen los te krijgen. Daarna is even veel tijd nodig om het project te realiseren. Pas dan kan worden geproduceerd en begint men zijn investering te recupereren.


De algemene consensus is dat de teerzanden na 2020 nog amper toekomst zullen hebben, tenzij spectaculaire nieuwe technologische innovaties worden gedaan.


Het grootste probleem voor teerzand blijft het milieu en de vervuiling: volgens het Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) ligt de uitstoot van broeikasgassen van olie geëxploiteerd uit teerzand zo’n 82 % hoger dan bij conventionele olie. Protesten tegen teerzanden zijn dan ook schering en inslag, zoals bijvoorbeeld het protest tegen Keystone-project, een systeem van pijpleidingen voor het transport van synthetische aardolie en verdunde bitumen van de Athabasca-oliezanden in noordoost Alberta (Canada) naar verschillende locaties in de Verenigde Staten.