Cover image

Vrouw die vorig jaar deze column schreef over Trumps succes, wint de Pulitzer prijs

‘Trek je plan, kleine racist…’

Peggy Noonan (1950) is een Amerikaanse journaliste die verschillende boeken schreef over politiek, cultuur en religie. Eerder werkte ze als speechschrijver voor president Ronald Reagan.  Ze schrijft ook wekelijks een column voor de zakenkrantWall Street Journal.


Een van die columns, 'Trump and the Rise of the Unprotected', - waarin ze in tempore non suspecto (februari 2016) de redenen achter het succes van Donald Trump haarfijn omschreef - lag mee aan de basis voor de toekenning van de Pulitzerprijs voor opinie die ze maandag kreeg toegekend. De Pulitzer is een prestigieuze Amerikaanse literatuurprijs die sinds 1917 wordt uitgereikt op het gebied van nieuws, kunst en letteren. Het gaat dus niet om één prijs, maar een stelsel van jaarlijkse prijzen.

Eerder dan de meeste anderen, begreep Noonan het succes van Trump bij gewone Amerikanen, die gefrustreerd waren geraakt met de leiding van beide Amerikaanse politieke families. Noonan deinsde er nooit voor terug Trumps vele gebreken aan te kaarten, maar ze toonde altijd een groot respect voor de kiezers en legde haarfijn de omstandigheden in de Amerikaanse maatschappij uit die Trump uiteindelijk het Witte Huis in katapulteerden.

‘We beleven een amusant moment, enkel politici hebben niet door wat gaande is’


We beleven een amusant moment: degenen die politiek bedrijven voor de kost – sommigen onder hen echt briljante mensen – hebben moeite om te verstaan wat er in [de Republikeinse voorverkiezingen in] Amerika gebeurt. […] Enkel de gewone man lijkt in staat te zien wat evident is.


[…] Er zijn de beschermden en de onbeschermden. De beschermden doen aan politiek. De onbeschermden ondergaan de gevolgen van die politiek. Deze laatste groep slaat nu terug, en hard.




De beschermden zijn degenen die het gemaakt hebben, die macht hebben of op zijn minst toegang tot de macht. Ze zijn beschermd tegen deze harde wereld. Ze zijn met andere woorden beschermd tegen de wereld die ze zelf hebben gecreëerd. In andere omstandigheden zou ik ze ‘de elite’ noemen, maar laten we het nu maar over ‘de beschermden’ hebben.


Dat zijn de lui in de regering, in de politiek en in de media… Ze leven in fijne en veilige buurten. Hun familie functioneert, hun kinderen gaan naar goede scholen, ze hebben wat geld. Al die zaken isoleren hen of bieden buffers. Sommigen – in Washington en Brussel – hebben zelfs mensen die voor hun veiligheid instaan.


Omdat ze beschermd zijn kunnen ze zowat alles doen, opleggen waar ze zin in hebben, Maar ze zijn geïsoleerd van de gevolgen van hun eigen beslissingen.



Immigratie


Eén zaak leeft vandaag erg in zowel de VS als de EU: immigratie. Een reëel en concreet onderwerp, maar ook een symbolisch onderwerp. Het staat voor de kloof tussen overheden en hun burgers.


Uiteraard is dit het onderwerp dat Donald Trump groot maakt. Het VK zal de EU waarschijnlijk om dat onderwerp verlaten.




Immigratie is slechts een deel van de strijd, maar het is het meest treffende, omdat  de Europese vluchtelingencrisis het falen van de beschermde klasse weerspiegelt om die crisis realistisch aan te pakken: op een manier die de onbeschermden bescherming biedt.



Vele Amerikanen lijden onder de illegale immigratie – de impact die immigratie heeft op de arbeidsmarkt, de financiële kosten er aan verbonden, de misdaad die ermee gepaard gaat, er leeft een gevoel dat wetteloosheid heerst. De beschermden hebben geen probleem – meer mensen zijn bereid te werken tegen lagere lonen. Geen van hen ondervindt hinder van illegale immigratie.


Immigratie was dus goed voor de beschermden. De onbeschermden stonden erbij en keken er naar. En ze begrepen dat de beschermden niet naar hen omkeken en dat ze evenmin veel aandacht hadden voor het land.


De onbeschermden begonnen te begrijpen dat ze het establishment – de beschermden – niets, maar dan ook niets, verschuldigd waren.


De heer Trump is daar het gevolg van.


Ook in Europa begonnen gewone mensen in de lidstaten het EU-apparaat als een bende te zien – een elite die in volledige isolatie handelt -, die vooral bekommerd is om zichzelf en neerkijkt op het volk.



Het incident


Het incident dat de publieke opinie deed kantelen was Keulen. Groepen mannen die worden verondersteld migranten te zijn randden jonge vrouwen aan. Geen politicus die had voorzien dat zich zo’n cultuurclash kon voordoen. Niet de beschermden waren de slachtoffers – geen dochter van een EU-official of een lid van de Bundestag – maar werkende meisjes uit de middenklasse, de onbeschermden, die niet eens onmiddellijk protesteerden tegen wat hen was overkomen. Ze moeten hebben gedacht dat ze in het grote plaatje van geen tel waren.




Wat de EU en de VS vandaag beleven is de revolte van de onbeschermden. De opkomst van mensen die niet veel hebben in vergelijking met degenen die meer hebben en die denken meer te hebben – niet omdat ze geluk hebben gehad, maar omdat ze beter zijn.



Een land kan zo niet verder gaan.


Een regering is er om aandacht te schenken aan de realiteit van het dagelijkse leven van de gewone man en om bekommerd te zijn om diens angsten. Amerika was ooit zo […], maar vandaag lijken de mensen aan de top te denken:








BRETT CARLSEN / GETTY IMAGES NORTH AMERICA / AFP