Opinie

Na Keulen: Ontgaat het ons nog steeds dat we te maken hebben met een agressieve en destructieve uitdager?

Nu de mist opklaart over wat er gebeurde in Keulen, dringt zich de vraag op wat we daaruit kunnen leren? Zo’n massale incidenten wijzen op een dieper liggend probleem. De ellende voor slachtoffers laat geen herhaling meer toe. Dus, waar zaten we fout? Waar moet het beleid het roer omgooien?

De officiële informatie van de laatste dagen bevestigt dat er op Silvesteravond wel degelijk sprake was van massa-aanrandingen door moslims, vooral uit Noord-Afrika. Niet-allochtone daders bleken verwaarloosbaar in aantal. ‘Keulen’ was overigens geen uitzondering. Vergelijkbare drama’s gebeurden in andere Duitse steden, in Zweden, in Oostenrijk en elders. In Finland werd iets dergelijks verijdeld omdat politie merkte dat veel ‘vluchtelingen’ plots verdwenen uit de opvangcentra. Marion Van San stelde enkele jaren geleden al vast dat, zuiver naar de feiten kijkend, de Maghrebijnen disproportioneel frequent daders van misdrijven en overlast zijn. Hoon was haar deel.

De media

Het staat verder ook vast dat de politionele en politieke overheden in Keulen en in Zweden het problematische van deze groepen, allen moslims, eerst zwaar onderschatten en daarna de incidenten bot ontkenden. Vast staat ook dat media hard mee ontkenden, vergoelijkten en een stortvloed aan excuses organiseerden. Zelfs een volle week nadat politici en politie-verantwoordelijken toegaven dat ze alles in die zin censureerden, blijft het vergoelijkingen en afleidingsmaneuvers regenen. Ook staat voorts vast dat de schaal van deze aanrandingen ““ meer dan 1.000 aangiftes voor één dag in Keulen waarvan de helft seksueel ““ uniek is in de hedendaagse West-Europese geschiedenis. Men moet al teruggaan naar de massale verkrachtingen van Duitse vrouwen door Russen na WO II om iets vergelijkbaars te vinden. Aanranding en verkrachting komen ook voor bij autochtone Europeanen, maar blijkbaar nooit op ‘Keulse schaal’.

Culturele zelfverloochening

De extreem lage opsporing en veroordeling van verkrachters in de EU is een gekende schande. Dat werd ook in deze ‘opgewonden periode’ door velen naar voren gebracht. Terecht. Maar niet weinigen schoten daarbij door, en ‘vergaten’ de schuldigen. Iedereen weet ondertussen waarschijnlijk wel dat heel België dagelijks een klein honderdtal verkrachtingen kent. Dat, én de hier extreem lage ophelderingsgraad is een huizenhoge schande voor onze politie, gerecht én vooral voor de politici die die twee diensten doen voortsukkelen. Maar als in één stad, op één avond er dan meer dan 1000 aanrandingen gebeuren, dan is daar iets heel anders aan de hand. Wat in Keulen gebeurde suggereert eerder een ongekend grote bedreiging van onze bevolking en onze cultuur. De initiële negaties van ministers, burgemeesters en politie wijzen daarbij op een aartsgevaarlijke culturele zelfverloochening.

Merkel sloeg de deuren van de EU finaal aan diggelen

Al deze vaststellingen hebben ook hun gevolgen voor het tot nog toe gevoerde integratiebeleid en voor het immigratiebeleid. De bewering dat er geen probleem is met de cultuur, de normen en waarden van bepaalde groepen allochtonen is nu ook een extra stomp in de buik van de slachtoffers. Merkel sloeg de deuren van de EU finaal aan diggelen, maar vele ministers, in zowat alle West- en Noord-Europese, werkten jaren hard mee aan het sloop- en ondermijningswerk. ‘Wir schaffen das’, drukte kernachtig dat beleid uit. Vertaald: we weten wel hoe we deze snel groeiende aantallen immigranten kunnen opvangen en in onze maatschappij integreren tot op het punt dat ze een meerwaarde betekenen. Die ‘meerwaarde’ blijkt nu eerder, ook economisch, een ontspoorde trein van extra kosten en ellende. De recente toestroom sloeg de balans nog verder uit evenwicht. Mede door de danig grote culturele verschillen en de groepsdynamiek van de oplopende aantallen, verloopt de opvang steeds stroever. Massale aanrandingen, zwaar geweld tegen medewerk(st)ers in opvangcentra, maar ook onderling ““ ‘de Afghanen tegen de Irakezen’ en dergelijke ““ duiken steeds meer op.

In Frankrijk worden elke dag 2 kerken gevandaliseerd

Aan respect voor de Europese cultuur schiet het op grote schaal tekort bij veel immigranten. Eén uiting daarvan: in Frankrijk werden volgens Le Figaro de voorbije 12 maanden zo’n 700 kerken gevandaliseerd. En net zoals aanrandingen, of vandalisme tegen Joodse begraafplaatsen, is het voor veel toppolitici absoluut geen prioriteit. Madeleine de Jessey in Le Figaro:

“Chaque jour, près de deux lieux de culte ou de sépulture chrétiens sont vandalisés en France. Mais ce qu’il y a de plus révoltant, c’est que ce saccage massif de notre patrimoine bénéficie systématiquement de l’indifférence la plus totale, tant de nos responsables politiques que des grandes chaînes d’information. (“¦) Tant que nos dirigeants resteront amorphes, tout sera permis. (“¦) Car se taire, ce n’est pas seulement laisser faire: c’est encourager.”

De daders zijn dikwijls onbekend, net zoals bij aanrandingen, maar de consistente aanwijzingen situeren ze in overgrote meerderheid in één hoek. Aanwijzingen te over dat nogal wat moslims hier bijzonder moeilijk integreren. Maar dat geldt dan weer helemaal niet voor onder meer geseculariseerde moslims (voor wie hun geloof een zuiver private zaak is en die al onze wetten nadrukkelijk willen respecteren) en kleinere stromingen zoals de ismaeli en de alevi, noch voor de ex-moslims. Een agressieve en destructieve uitdager Ontgaat velen nog steeds in welke mate de Europese beschaving geconfronteerd wordt met een agressieve en destructieve uitdager? In cultureel opzicht lijkt de Europese mayonaise voor veel vluchtelingen totaal niet te pakken. We stelden ook vast dat de kans dat deze immigratie nog een positieve bijdrage kan leveren tot onze economie bijzonder klein is. Kortom, zijn de fundamentele premissen van het integratiebeleid én het opvangbeleid voor de immigranten en vluchtelingen nu niet alle door de feiten weerlegd? Tot voor kort meende ik dat een diepgaande bijsturing van het beleid dat kon verhelpen. Maar volstaat dat? Of moet het roer radicaal omgegooid worden? Het debat over immigratie, integratie, de democratische waarden en de verdediging daarvan kreunde jaren onder een politiek-correcte ijstijd en snoeiharde censuur. Negatieve feiten over allochtonen en immigranten werden massaal ontkend, en wie sprak werd monddood gemaakt. Thilo Sarazin weet er alles van, net zoals Marion van San. Maar nu is iedereen terug vrij om, met meer kennis van zaken dan ooit, zijn besluiten te trekken.

De auteur Rudi Dierick is ingenieur, zakelijk adviseur en hoofdredacteur De Bron. Deze opinie vertolkt enkel het standpunt van de auteur en verscheen eerst op De Bron.

Tags
Show More

Express wordt Business AM

Close
Close