Heeft het zin ons af te vragen hoe de wereld er vandaag zou hebben uitgezien mocht niet George W. Bush maar wel Al Gore in 2000 tot winnaar van de Amerikaanse verkiezingen zijn uitgeroepen? Verkiezingen die hij trouwens rechtmatig gewonnen had. Waarschijnlijk niet, want in dit leven weet men nooit wat zou zijn geweest. Volgens de media onderging Al Gore de laatste jaren een ware metamorfose. “Al Gore, de loser, de man die de verkiezingswinst in 2000 liet stelen door George W. Bush, de man met de flair van een hark en met de bijnaam de robot, diezelfde Al Gore is nu een ster”, schrijft Vrij Nederland.
Maar is dat wel zo? Wie Gore’s documentaire ‘An Inconvenient Truth‘ te zien krijgt, ontdekt daarin een nieuwe Al Gore: een man die door zovele kiezers en analisten nooit echt geloofwaardig geacht werd, lijkt plots een visionair. Een politicus die populair wordt met een verbeten strijd voor een onpopulaire zaak.
In zijn drang om ‘the next president of the United States’ te worden, bagatelliseerde hij een aantal progressieve, visionaire standpunten die hij had ingenomen op het terrein van milieu, in een poging om zich aanvaardbaarder te maken voor de linkerzijde van de Republikeinse kiezers. Omgekeerd rende hij de laatste twee jaar van zijn vice-presidentschap weg van de gematigde posities die hij steeds had verdedigd om de linkerzijde van zijn eigen partij te bekoren.
Volgens journalist Joe Klein liet Gore er zich door zijn medewerkers van weerhouden om tijdens de presidentscampagne van 2000 over het milieu te praten. De logica was: het publiek wéét allang dat Gore voor het milieu is en Bush niet, en de kiezer die er minder mee bezig is, zou afgeschrikt kunnen worden door een pessimistisch en onpopulair verhaal.
Al de rest is geschiedenis. George Walker Bush nam de voor Al Gore bestemde plaats in, Gore zelf verdween -schijnbaar- in de anonimiteit.
“Het probleem was dat ze niet inzagen dat het niet ging om het milieu”, stelt Elaine Kamarck, toenmalig adviseur van Gore. “Het ging om Gores bevlogenheid. Als hij daarover praatte, zag je wat hem ter harte ging.”
Al Gore verdween uit de schijnwerpers en keerde terug naar zijn eerste passie, het milieu. Hij presenteerde de afgelopen maanden en jaren zijn documentaire ‘An inconvenient Truth’ persoonlijk aan ondertussen miljoenen gewone burgers en gezinnen, in meer dan duizend steden, op vijf verschillende continenten. Met een betere wereld als koopwaar in zijn tas verpakt, ging hij als het ware deur-aan-deur, van dorp tot dorp. Zoals het een goede handelsreiziger betaamt. Met geduld, geloof, hoop, integriteit en vooral veel passie. En de wereld ontwaakt…
Al Gore bewijst dat wanneer kolen geen uitweg vinden, de hitte ze tot diamanten maakt.
En Gore is die diamant. Omdat niemand voor zijn tijd sterft, lijkt Gore’s moment de gloire pas nu goed aangebroken. Zes jaar na de desastreuze verkiezingsnederlaag heeft de man het niveau en de kennis bereikt die nationale politiek overstijgt. Met een boodschap die, -hoe kan het anders- ,amper indruk zal maken op de huidige President of the United States- speelt Gore voortaan in een gans andere divisie: die van ‘next President of the World.’ Of is mijn geestdrift nu uit de hand aan het lopen?
